Een portie corso
Ik blader door het boek Festival in Vierstromenland, dat ik in 1985 ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van het corso schreef. Het is opzienbarend hoe het evenement zich in die periode heeft ontwikkeld. Kijk toch eens hoe het eerste corso in 1961 door de straten van het toen nog zo landelijke Drumpt trok. Een stoet van veertien wagens, voorafgegaan door paarden van vier rijverenigingen en door een open karos met daarin oogstfee Toos Heuff en haar vier hofdames. Hoe aandoenlijk. Toos met een carnavalesk kroontje op haar bol geföhnde haar. Op een foto in het boek zien we de oogstfee ook in een soort witte bruidsjurk op de dansvloer. Ze mag een dansje wagen met de toenmalige voorzitter van Vierstromenland, Bernard Bruggeman. Het ziet er nogal stijfjes uit. Hij houdt haar losjes vast. Toos kijkt er nogal ernstig bij. Het lijkt me een ceremonieel foxtrotje. Slow, slow, quick, quick, slow; ik herinner het van mijn eigen danslessen, die overigens nooit een succes zijn geworden. Mijn gevoel voor ritme liet het bij herhaling afweten, tot schrik van mijn danspartners, die er soms een pijnlijke grote teen van overhielden.
Het boek toont ook hoe simpel en statisch de wagens toen nog waren. Ze werden opgebouwd op platte onderstellen van hout. Beplakt met vooral appels. Appels en nog eens appels, afgewisseld door tomaten, peren en pruimen. Vergelijk die eerste wagens eens met de huidige pronkstukken op het parcours. Ze worden nu opgetuigd met een oneindige variatie aan fruit. Het zijn staaltjes van creatief en technisch vernuft, vol beweging en muziek. En met boeiende acts en kleurrijke figuranten, die de stoet nog verrassender maken. Het corso wordt bovendien steeds duurzamer. Het begon met eetbare lijm, de hele wagen van Buren is nu zelfs eetbaar. Koks, die op de wagen meerijden, maken de lekkerste hapjes van het fruit. Op de dag na het corso mogen de bezoekers de hele wagen naar binnen werken. Mes en vork meenemen dus. Ik ga graag proeven. Lijk me heerlijk, smullen van een gezonde portie echte corsowagen. Dat heb ik nog nooit op mijn bord gekregen. Ik heb er nu al zin in. De andere wagens wil ik met deze column niet te kort doen. Integendeel. Die zullen ongetwijfeld ook weer in de smaak vallen bij die tienduizenden bezoekers. Ach, het hele corso is om op te vreten.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)