• Appelpop-vrijwilligers Helga en Appie Daniels ontmoetten elkaar ooit op het gratis Tielse festival, achter de bar. En daar staan deze 'rijpe appels' nog steeds.
• Appelpop-vrijwilligers Helga en Appie Daniels ontmoetten elkaar ooit op het gratis Tielse festival, achter de bar. En daar staan deze 'rijpe appels' nog steeds. Foto: Rob Zantinge

Helga en Appie Daniels zijn al járen Appelpop-vrijwilligers

Nieuws Appelpop

TIEL • Waar zou een megagroot evenement als Appelpop zijn zónder die honderden vrijwilligers die jaar in jaar uit vele uren opofferen om het muziekfestijn in goede banen te leiden? De vraag stellen is ‘m beantwoorden. Helga en Appie Daniels steken al járen met veel plezier de handen uit de mouwen voor het gratis toegankelijke popfestival. 

“Eind jaren negentig kwam ik bij mijn oudste zoon op school en zag ik in de hal een grote affiche hangen: Vrijwilligers gezocht voor Appelpop”, vertelt gepensioneerd politieman Appie Daniels. “Ik kende Appelpop al wel, want ik woonde vroeger in de stad. Het festival was toen nog aan de Tolhuisstraat, maar later gingen ze naar de Waalkade. Beroepsmatig ken ik het ook.”

Affiche

“Maar goed, ik zag dus dat affiche en dacht: Ja, dát lijkt me leuk. 1999 was dus mijn eerste jaar als vrijwilliger van Appelpop.”
Appie had als buitenstaander al gauw in de gaten dat al die Appelpop-vrijwilligers één gezellige club vormden, een soort grote familie. “Voor mij was het wel een beetje raar, want omdat ik altijd bij de politie werkzaam ben geweest werd ik wel heel even met argusogen aangekeken, als een soort infiltrant. Zo van: Wat kom je hier doen? Maar dat verdween heel snel.”

Pappen en nathouden

Appie hielp vanaf het begin al, vanaf twee weken voor het festival, met het opbouwen van onder meer de tenten. “Sjouwen, sjouwen en nog eens sjouwen”, aldus Appie, die vervolgens tíjdens het festival achter de bar stond. “Je groeit er gewoon in en dat duurt jaren. En opbouwen doe ik nog steeds.”

“Tijdens Appelpop zélf ben ik van één van de vele barren barhoofd. Ik ben degene die het minst sjouwt en het minst loopt, want overzicht houden is het hele eieren eten. En je lost continu problemen op. Het is pappen en nathouden. Maar het is natuurlijk wel heel erg gezellig achter de bar. We hebben veel lol en je leert er mensen kennen.”

Altijd corso gedaan 

De start als vrijwilliger bij Appelpop verliep bij Helga iets anders dan bij haar man Appie. “Ik heb eerst altijd het corso gedaan”, vertelt ze. “Op een gegeven moment ben ik daarmee gestopt en dacht ik: Ik ga eens bij Appelpop kijken. Maar mijn vriendinnen kregen allemaal kinderen en die gingen er niet meer naartoe, dus dan sta je daar in je eentje in die tent.”

“Dus ik dacht toen, in 2002: Weet je wat ik doe, ik ga me aanmelden als vrijwilliger. Dus ik kwam in de grote tent - de beste plek natuurlijk - achter de bar terecht bij Appie, die ik niet kende. Zo hebben we elkaar ook leren kennen; Appie was mijn barhoofd.”

Zoon

Helga en Appie trouwden in 2008. Ze hebben een zoon. “Hij is veertien en begint nu al een beetje bij die kleinere festivalletjes te helpen, zoals Rock & Blues Tussen de Dijken”, vertelt Helga. “Maar vrijwilliger zijn bij Appelpop is vanaf achttien jaar. Overigens zijn ook oudere vrijwilligers, de ‘rijpere appels’, heel erg welkom om te komen helpen.”

Veiligheidsmaatregelen

“De veiligheidsmaatregelen worden ieder jaar opgeschroefd”, zegt Appie. “Dat is ook goed hoor, want er wordt heel zwaar werk verzet, met grote machines enzo.” “Vroeger mocht eigenlijk alles”, voegt Helga eraan toe, “maar nu hebben ze schoenen met stalen neuzen en zo. Het was toen ook vrij klein. Backstage liepen het personeel en de artiesten door elkaar.”

Vrijwilligerstent

“Nu is er een artiestendorp, een VIP-dorp en een vrijwilligerstent. Het is zó veranderd, zo professioneel geworden.”
Krijg je als vrijwilliger eigenlijk wel iets van de muziek mee? Volgens Appie en Helga niet echt, maar wél van de sfeer. “Zo af en toe denk je: O ja, er staat een band”, lacht Helga, “want je bent tijdens het festival zó druk. Er is overigens, in overleg met het barhoofd, altijd ruimte om naar een optreden te gaan kijken.”

Zenuwachtig trappelen

Appie komt met een voorbeeld: “Toen de Golden Earring hier voor de laatste keer speelde ben ik backstage op het hoofdpodium geweest. Zie ik daar vier mannen met een paar honderd jaar muziekervaring en die staan daar een beetje zenuwachtig te trappelen en te drentelen. Dat vond ik zó bijzonder.”

Ook Appelpop-vrijwilliger worden en onderdeel zijn van die gezellige festivalfamilie? Ga naar www.appelpop.nl/vrijwilligers of mail naar vrijwilligers@appelpop.nl