Krenterig
In een straat bij theater Agnietenhof in de Tielse binnenstad zijn stalen bakken met krentenboompjes neergezet. Met leuke plantjes eronder in de kleuren lila en paars. Verderop komen nog gele plantjes. Het is een heel bijzonder soort. Ze zijn niet alleen kleurrijk, maar helpen ook nog tegen hittestress. Kijk, dat is dan weer mooi meegenomen in deze tijd van klimaatverandering. De gemeenteraadsleden glimmen van trots over die boompjes en over dit plantmateriaal met die hoogst bijzondere eigenschap. 'Tiel wordt steeds mooier', jubelen de stadsbestuurders dan ook op de sociale media. Sorry hoor, ik ben geneigd wat minder enthousiast te zijn. Pronken met de binnenstad mag van mij, maar om nu te beweren dat heel Tiel mooier, mooier en nog eens mooier wordt gaat me echt veel te ver. Daar krijg ik hittestress van. De eenden in de stadsgracht lijken me ook al gestrest. Ze kunnen het kennelijk niet aanzien dat hun vogeleilandje, een van de meest gefotografeerde monumentjes in de binnenstad, niet meer onderhouden wordt. Al het groen is weg. Het was ooit bedoeld als toeristische trekpleister. Nu staat het te verpieteren.
In mijn wijk is er ook weinig reden voor glimmende trots. Een plantsoentje vlak in de buurt, waar ooit roosjes en ander vrolijk groen stonden, is onherkenbaar geworden door de alles overwoekerende bramenstengels en de metershoge opslag. De buurt heeft de Avri hier al vaak op geattendeerd. Na de zoveelste klacht kwam er vorig jaar een Avri-inspecteur in een riante personenauto een kijkje nemen. Hij zou het regelen. Nooit meer iets van gehoord. Vorige week zocht ik mijn heil bij onze wijkregisseur. Die zal dan wel op zijn dienstfiets stappen om zelf te beoordelen wat er in onze buurt aan de hand is, dacht ik. Dat deed hij niet. Ik kreeg een mailtje. Hij zou het doorgeven aan de Avri. Het is alsof je in een restaurant een door de kok verprutste biefstuk op je bord krijgt en de kelner belooft dat hij het euvel aan diezelfde kok zal doorgeven. En vervolgens gebeurt er niks. Ja, je krijgt de rekening. Het zou zo mooi zijn als de leden van de gemeenteraad de fiets uit de schuur halen om de buitenwijken in het steeds mooier wordende Tiel met eigen ogen te aanschouwen. Of ze dat zullen doen? Nou, daar vraag je me wat. Ik weet het niet. Raadsleden blijven graag op hun krent zitten. Dat weet ik wel.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)