Republiekelijk
Er gaat iets republikeins in mij schuil. Net als zoveel onderdanen van Willem-Alexander mopper ik nogal eens over al die privileges van ons vorstenhuis. De voorrangspositie van de Oranjes lijkt me steeds moeilijker te verdedigen. Het zou best normaler en soberder kunnen, denk ik dan. Het Koninklijke prijskaartje liegt er niet om. Mijn gemopper is elk jaar van voorbijgaande aard. Als Koningsdag in zicht is bekruipt me toch een Oranjegevoel. Op de dag zelf zit ik een paar uurtjes voor de buis. Ook nu weer. Ik genoot vooral van het optreden van Máxima, die voor de verandering een ook in Tiel populaire vlindertuin op haar hoofd droeg. Haar verschijning is al genoeg om mijn tanende sympathie voor de monarchie weer aan te wakkeren. Dit in tegenstelling tot die prinselijke broers en prinsesselijke schoonzussen (voor mij zijn ze allemaal prinses Huppelepup), die in de officiële stoet mee mogen paraderen. Die hadden wel thuis mogen blijven. Als de NOS-verslaggeefster hen beleefd de microfoon onder de neus duwt, laten ze ons tot ieders verrassing weten dat ze in Emmen enorm getroffen zijn door de geweldige 'sfeerrrr' en dat ze heel blij zijn dat het 'weerrrr' redelijk is.
Nou, laat maar zitten. De sfeer in Tiel was trouwens ook lang niet slecht. Eerst doolde ik wat over de kindervrijmarkt. Een vader had zijn zoontje blij gemaakt met de aankoop van een netje met plastic jeu de boules ballen, voor het afgedongen bedrag van twintig cent. In een hoekje naast een leegstaande winkel maakte een sjofel stelletje de vingers vet aan een oranje tompouce, die met veel geknoei naar binnen werd gewerkt. Na het rondje vrijmarkt streken mijn vrouw en ik neer op het uitpuilende terras van Hart van de Betuwe. Vanuit een strategische positie loerden wij naar de Oranjekoorts om ons heen. Een dj riep het feestende volk op om de handen massaal in de lucht te steken. “Waar blijven die handjes?” De meeste handjes hielden een glas schraal schuimend bier vast en dan valt het niet mee om ze de lucht in te krijgen.
Wij genoten van deze tafereeltjes. Zo'n volksfeest, daar kan toch geen republiek aan tippen? Oranje boven! Maar nu de feestvreugde achter de rug is, knaagt dat republikeinse gevoel weer aan me. Klein beetje maar. Ik ben geen republikein. Meer een republiklein.
(reageren; jbeijer@upcmail.nl)