Dorpshuiselijk
Ik reed naar Erichem. Errekom, zeggen ze in de Betuwe. Een langgerekt dorp met een idyllisch dorpsplein. Het zou in Vlaanderen kunnen liggen. In het Dorpshuis, de voormalige lagere school, keken de leden van de Ouderenclub 92 al uit naar mijn komst. Ik was de spreker van die middag. Mijn gehoor zat gescheiden in een zaaltje met hoge rode gordijnen, die een toneeltje verborgen. De vrouwen links en de mannen rechts. Net als vroeger op de verjaardagen bij mijn ouders. Het vrouwvolk lepelde toen smakelijk aan de zelfgemaakte advocaat met slagroom. De mannengroep dronk bier en jonge klare en rookte als potkachels. Vooral dikke bolknakken. In het Erichemse Dorpshuis werd ik gastvrij getrakteerd op koffie met een koek, die kleurig versierd was. Het leek wel of er platgeslagen paaseitjes op lagen. Of waren het Smarties? Hoe dan ook, wel lekker. De ouderenclub had eigenlijk gepland om het Flipjemuseum in Tiel te bezoeken. Dat ging niet door. Het museum was voor mensen met een rollator niet te bereiken, wegens werkzaamheden in de omgeving. Telefoontjes naar het Tielse stadhuis en naar het museum hielpen niet. Niemand wist daar te bedenken hoe het groepje toch via een omweggetje bij het museum zou kunnen komen. De verkeersdienst (bestaat die in Tiel?) zou het op kunnen oplossen. Maar die belde niet terug, zoals wel beloofd was. Klantvriendelijkheid, bestaat dat nog? Dan maar niet naar Flipje. Dan de columnist van Het Kontakt maar vragen om een middagje te komen vullen. Ik las een paar columns voor en kreeg het verzoek of ik nog eens wilde schrijven over de opgeheven busdienst. De bus gaat niet meer door het dorp. De Erichemmers, en dan vooral de ouderen, voelen zich in de steek gelaten. Alles draait om efficiency, wie oud is mag niet te veel geld kosten in onze huidige samenleving.
Na mijn praatje werd ik uitgenodigd nog even te blijven. De club ging rummikuppen. Of is het rummikubben? En ik mocht met het grootste plezier van de wereld mee doen met dit spelletje. Hoe gezellig en gemoedelijk het er ook was, dat heb ik toch maar niet gedaan.
Achteraf had ik er daar wel een tikkeltje spijt van. Want wat is er vrediger in deze wereld van oorlog, honger en dictatuur dan een paar potjes rummikub in het Dorpshuis van Errekom?
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)