Moh-pening
Het voelde zaterdag zo ongeveer als een unicum. Ik was te gast bij de opening van een nieuwe winkel in de Tielse binnenstad. Dat zie je niet vaak meer, nieuwe winkels. Er gaan er meer weg dan er bijkomen. Winkelstraten ruimen het veld voor appartementen, die worden opgeleukt met struikjes en ander groen voor de gevels. Je moet het maar leuk vinden. Ik hoor mensen piepen, omdat Blokker mogelijk dicht gaat. Ik zou maar niet te hard piepen. We bestellen onze theelichtjes bij een webgigant in China, laten het pakje de halve wereld over reizen en kijken vol verwachting uit naar de haastige bezorger, die zijn bestelwagen half op de stoep zet. En wat gebeurt er met Blokker? Dat hele bedrijf wordt misschien overgenomen door Chinese investeerders, die wel brood zien in het Nederlandse onroerend goed. Die alles opkopen wat los en vast zit. Om er bijvoorbeeld appartementen van te maken. De gemeenten zorgen wel voor de tuintjes.
Maar gelukkig zijn er ook lichtpuntjes in het Tielse winkelbestand. Soms komt er ook een nieuwe zaak bij. Zoals de winkel met een fraai assortiment planten en potten, waar ik de opening bij woonde. Ik ben een vrij forse kerel, ben wel bestand tegen emotie, denk ik zelf, maar kreeg toch even een brok in de keel toen ik het verhaal achter die winkel hoorde. De Syrische vluchteling Moh maakte de gruwelijkste verschrikkingen mee van de oorlog in zijn land. Het kostte hem bijna zijn leven. In Nederland deed hij zijn best om een nieuw bestaan op te bouwen. Tiel was voor hem een warm nest. Van vele kanten kwam hulp om een winkel te beginnen. Medemenselijkheid omringde hem. Het lukte, Moh kon zijn geluk niet op. Hij hield een dankbaar openingstoespraakje met zijn onlangs over gekomen vrouw Walaa dicht tegen hem aan. Een tafereeltje om een beginnend traantje bij weg te pinken, zo zag ik aan de aanwezigen, onder wie de burgemeester. Die winkel is hun toekomst en misschien ook wel van het kind, dat over een paar maanden wordt verwacht.
Ik word er intussen doodmoe dat sommige politici ons wijs willen maken dat mensen op de vlucht schuld hebben aan alles wat er in ons land niet goed gaat. Dat het gelukzoekers zouden zijn. Ik denk dat Tiel zich juist gelukkig mag prijzen met mensen als Moh.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)