In de kou
Heeft u ‘m ook gezien in de krant van vorige week? Die foto van die vijf in ruime jurken gehulde vrouwen, die breed lachend poseerden op de oever van Kalenbergse plas in Meteren. Bijna elke week duiken ze hier het koude water in, de jurken gaan dan wel uit, vermoed ik. Het vijftal is euforisch over deze rillerige tak van buitensport, zo vertellen ze in de krant.
Volgens een van hen, Annelies, komen ze juichend het water uit als de temperatuur onder de vijf graden blijft. En gezond dat het is. Minder stress, mooiere huid, snel herstel van ontstekingen en volgens de vrouwen komt er ook meer dopamine in je lichaam vrij. Dopamine? Dat schijnt een geluksstofje te zijn, zo lees ik. Je wordt er blij van en, geloof het of niet, je ervaart meer genot.
Dat lijkt me een uitstekend argument voor hun partners om ook in het koude Kalenbergse water te plonzen. Maar die zijn daar kennelijk niet voor te porren. Op de foto is dan ook geen man te zien. Dat kan ik wel begrijpen. Ik zou ook nooit aan deze euforie meedoen. Ik heb mijn lesje wel geleerd in het koude water. In militaire dienst moest ik met een geweer boven mijn hoofd door een winterse sloot banjeren. De bloemen stonden op mijn buik. Toen ik eindelijk onder de douche stond, merkte ik dat mijn onderlijf niet geschapen is om de waterige winterse vrieskou te weerstaan. Mijn piemel was aanzienlijk gekrompen. Ik schrok ervan. Wat was hier aan de hand? De kou maakt de bloedvaten nauwer, zo las ik ooit in een wetenschappelijk artikel. “De roede loopt leeg als een ballon”, aldus een uroloog in dat verhaal. Volgens deze specialist beschikt dit lichaamsdeel over 'schuifcapaciteit'. Maar ja, dat wisten we eigenlijk al.
Mijn kameraden in dienst die ook door de ijzige sloot hadden gelopen, kregen daar ook last van. Verwonderd keken ze naar hun kruis bij het afdouchen. Krimp in het kruis. Dat was wel het laatste waarop je als jonge kerels zat te wachten. Zou dat weer goed komen? Je kon de ongerustheid van hun gezichten aflezen. Je weet het maar nooit. Toch kwamen niet alle militairen van een koude kermis thuis, zo constateerde ik in de doucheruimte. De uitzondering bevestigde ook hier de regel. Er waren er een paar bij die niet klein te krijgen waren door de kou. Die gaven geen krimp.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)