Wat een jaar
Ik zit achter mijn toetsenbord met een glas rode wijn erbij. En een paar oliebollen op een bordje. Kogelronde bollen van de bakker. Zo zag je ze vroeger niet, toen mijn moeder ze nog zelf bakte. Zij is er nooit in geslaagd om ze zo rond te krijgen. Er zaten altijd van die uitlopers aan. Haar bollen hadden meer weg van schildpadden, die stilletjes in het vergiet waren gekropen. Ze probeerde het met twee lepels. Dan zou het beslag met een beetje geluk als een soort bal in het vet plonzen, dacht ze, maar ook die vaardigheid kreeg ze niet onder de knie. De bollen leken toen meer op zee-egels.
Dat schoteltje oliebollen en dat glaasje wijn op mijn bureau heb ik er neergezet als een heel klein eenpersoons feestje. Nou ja, feestje, het is meer bedoeld als een gezellige afsluiting van de bijna vijftig columns die ik in 2023 in dit hoekje van de krant heb geschreven. Samen vormen ze een met humor gekruid jaaroverzicht van kleine gebeurtenissen en opmerkelijke voorvalletjes in deze regio. Een selectie daarvan staat afgedrukt in het nieuwe boekje, dat in oktober is verschenen. Tussen haakjes: bij boekhandel Arentsen en Tomey in Tiel en bij Primera in Lienden ligt het nog. Ik pik er een hoogtepunt en een dieptepunt uit. Om met het eerste te beginnen, de schatgraverij in het Ommerense bos. Ik heb er onbedaarlijk om gelachen toen dat wereldnieuws werd. Wat een nepnieuws. Duitsers zouden daar een oorlogsbuit begraven hebben, een schat van miljoenen. Ja, aan me hoela, dacht ik. Voor mij was het heerlijk nieuws. Gefundenes Fressen voor twee columns, die ik lekker uit mijn duim kon zuigen. Buren nam het kennelijk wel serieus. Die gemeente financierde zelfs een wetenschappelijk onderzoek door een professionele archeoloog. Hadden ze de centen maar in de zak gehouden. Geen gat met een schat in het bos, maar wel een gat in de gemeentelijke schatkist.
Het dieptepunt van 2023 was voor mij de heisa bij RSG Lingecollege in Tiel. Het ging me aan het hart. Dus richtte ik in mijn column mijn puntige pijlen op de mooi pratende bestuurder-directeur, die de school in zo’n diepe crisis had gestort. Het lijkt Ajax wel. Toen de man eindelijk de laan uitgestuurd was, keerde de rust gelukkig terug. De school is er weer helemaal bovenop. Zo zie je maar weer. Een school kan zelf ook een lesje leren.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)