Vijf minuten
Voor hen was geen plaats in de herberg, zegt het Kerstverhaal. Het is misschien wel actueler dan ooit. Ook dichtbij huis. Ook in Tiel zie je er schrijnende voorbeelden van. Dakloze arbeidsmigranten voor wie geen plaats meer is. Onlangs nog troffen de mensen die met hun Bonuskaart naar de supermarkt gingen, zo’n afgedankte zielenpoot aan. Hij lag op straat, bij de ingang van de winkel.
Een man op leeftijd, afkomstig uit Litouwen. In september was hij door de baas op straat geknikkerd. Er was geen werk meer voor hem, dus ook geen onderdak. Zo kan dat gaan bij de uitzendbureaus voor buitenlands personeel. Hij zou naar zijn geboorteland worden teruggebracht, zo was hem beloofd. Er was niets terecht van gekomen. Daar lag hij nu, als een paria voor de drukke supermarkt. De passerende AH-klanten schrokken ervan. Ze pikten de ontredderde man op en brachten hem naar de nachtopvang. Ja, dat zijn me toch toestanden, zo vlak voor de Kerst. Hoe dat kan? Die uitzendbureaus beweren toch dat ze zo goed voor hun mensen zorgen? Dat deed ook de Polenbaas die vorige week bij een Tielse raadscommissie mocht inspreken over de grootschalige huisvestingsplannen voor arbeidsmigranten in Tiel. Hij kreeg alle tijd om zich te presenteren als een bewogen weldoener voor zijn personeel. En als een welkome probleemoplosser voor de gemeente. Een soort Sinterklaas en Kerstman tegelijk.
De raadscommissie hoorde hem welwillend aan. Niemand zei wat. Dat was wel even anders toen daarna een Tielse mevrouw als inspreekster voor de microfoon ging staan. Ze had nog geen woord gezegd, of de voorzitter van de commissie sloeg al alarm. "U krijgt vijf minuten en geen seconde meer” beet hij haar toe. Toen ze zich vervolgens kritisch uitliet over de Tielse aanpak van de arbeidsmigrantenproblematiek was de maat vol. "U moet zich aan de feiten houden”, beval hij. De commissie zat erbij en keek ernaar. Slechts één commissielid sputterde tegen. "Maar je mag als burger toch een wel een mening hebben”, sprak hij vertwijfeld. "Dat is niet nodig”, hernam de voorzitter, "anders zitten we hier om tien uur nog." Sjonge, wat vond ik dat sneu voor de dappere mevrouw, die zich zo goed had voorbereid. Hoe zou ze zich voelen? Afgedankt?
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)