Achterdeur van het erfgoed
alblasserdam • Zoek in je wandelapp naar een wandeling in de buurt van Alblasserdam en je ontkomt slechts met moeite aan een route die door het werelderfgoed Kinderdijk voert. Logisch, een route langs de beroemde molens blijft genieten, elke keer weer. En toch, voor de afwisseling ging Het Kontakt op zoek naar een traject dat niet door dit toeristische gebied loopt, want ook daarbuiten valt genoeg te genieten. Al blijven die molens een magneet.
De route loopt vanaf de Heiweg achter Oud-Alblas naar een fietspad dat de weg verbindt met de Achterkade. Onder hoogspanningskabels door, langs geurig hooiland omzoomd door sloten met gele dotterbloemen, kom je bij een houten brug. Vandaar stap je de kade op. Een fietspad slingert langs hoog opgeschoten ruisend riet. Verborgen achter deze groene, deinende muur bevindt zich een andere wereld, die van piepende jonge watervogels, plezierjachtjes en vissen die je wel hoort plonsen maar niet kunt zien. Erboven spant zich vandaag een Hollandse wolkenlucht.
Aspirine
Al snel is aan de verre horizon de hoogbouw van Rotterdam zichtbaar. Een rietzanger trekt zich daar niets van aan, onafgebroken kwettert hij erop los. Langs de oever wuiven de statige bloemschermen van engelwortel en ergens achter Nieuw-Lekkerland bevindt zich tussen de kade en de sloot een zee van moerasspirea, vanwege de geneeskrachtige werking ook wel de aspirine van de pre-historie genoemd. Ik vind de witte pluimen vooral sierlijk. Ook verderop heeft de zomer de slingers opgehangen. Paarse vogelwikke slingert zich om geblondeerd heuphoog gras, ertussen steekt kruiskruid gele sterretjes omhoog.
Achterdeur
Ineens zijn ze er: de wieken van het werelderfgoed. Bescheiden steken ze boven het landschap uit, alsof ze zich geïntimideerd voelen door de witte loods van IHC die wit oplicht in de ochtendzon. In de verte is de witte boog van de Brug over de Noord zichtbaar. Een houten brug overspant het Achterwaterschap. Wie naar Nieuw-Lekkerland wil moet die over, maar ik ga rechtdoor. Voor het eerst van mijn leven benader ik het beroemde gebied via de ‘achterdeur'. Een route om aan te bevelen. Kirrende visdiefjes zoeken naar voedsel, een meeuw bewaakt de J.C. Smitsluis, de Achterkade wordt Middelkade. Verderop wenken negentien eeuwenoude molens.