Vrijwilligers en bezoekers nemen afscheid van elkaar en Taalfcafé Geldermalsen
AlgemeenGELDERMALSEN • In januari 2015 ging met ondersteuning van Welzijn West Betuwe in het Rode Kruisgebouw het Taalfcafé van start. Een manier voor nieuwkomers om de Nederlandse taal te leren maar bij het afscheid afgelopen week bleek dat het veel meer was dan alleen dat.
Er ontstond een vaste club vrijwilligers die aan de hand van thema’s de mensen meenamen door de Nederlandse taal. Tot tien uur ‘s ochtends kon koffie worden gedronken en laatste nieuwtjes worden uitgewisseld in de taal van het thuisland maar daarna werd alleen nog Nederlands gesproken.
De hele wereld schoof letterlijk aan de afgelopen paar jaar. Bezoekers kwamen uit Canada, Libanon, Chili, Zuid-Afrika, Polen, Syrië, Eritrea, Somalië en dan vergeet Truus de Haas er nog wel een paar.
Aan welk woord denk jij?
Truus verwelkomt op de ochtend van de laatste bijeenkomst een hoop oude bekenden. Het is de reden dat het stopt: “Mensen die hier kwamen hebben nu een baan en zijn op dinsdagochtend aan het werk, sommigen gaan naar school en hebben ook geen tijd meer. Vorige week hadden we nog maar drie mensen aan tafel.”
Ze vraagt iedereen naar één woord om het Taalfcafé te omschrijven maar daar kunnen maar weinig mee uit de voeten. “Normaal ben ik heel verlegen, hier zitten was vrijheid”, zegt een vrouw.
“Thuis ben ik altijd alleen met mijn kinderen, hier ging ik met volwassenen in gesprek”, klinkt het. “We slechten barrières rondom taal”, roept een vrijwilliger. Iemand zegt dat er nieuwe dingen werden geleerd in goede sfeer maar het blijkt dat er vriendschappen voor het leven zijn gesloten tussen zowel bezoekers als vrijwilligers. “Ook wij hebben zoveel geleerd”, blik Truus terug.
De dinsdagen worden anders
Regelmatig trok de groep eropuit. “Op een dinsdagmorgen spraken we over afval scheiden en de week erop gingen we naar de AVRI. We gingen met de trein om te ervaren hoe een OV-chipkaart werkt en hebben toen de gemeente West Betuwe van start ging in de raadszaal van het gemeentehuis een nieuw gemeentewapen ontworpen”, vertelt Truus.
De bezoekers noemen de bijeenkomsten smeltkroezen van culturen. De actualiteit werd besproken maar met respect voor elkaar. “De wereld staat in brand, er is polarisatie maar bij het Taalcafé zag ik hoe we echt met elkaar om zouden moeten gaan”, reageert een vrijwilliger.
Afscheid
Het valt de bezoekers en de vrijwilligers zwaar om afscheid te nemen. Nog een laatste keer met zijn allen koffie en meegebrachte zoetigheid. “Ik heb hier liefde gekregen”, zegt vrijwilliger Kees.
Voor Ineke van Welzijn West Betuwe was dit haar mooiste project: “Ik zag hoe de ideeën van Truus hier tot leven kwamen en in een hele goede sfeer.” Op 03 november worden de vrijwilligers op een lunch getrakteerd. En Truus heeft nog ideeën genoeg maar sluit voor nu de deur: “Maar uit het oog is niet uit het hart.”