Serie ‘Bijzondere Bewoners Vianen: ‘Onze droom is uitgekomen’
AlgemeenVIANEN • In de serie ‘Bijzondere Bewoners’ bezoeken we om de week een bijzonder huis in Vianen en omstreken. Deze week: Hans en Henriette Dirkse.
Hans en Henriette Dirkse (56 en 51) wonen al zestien jaar in één van de meest geschiedenisrijke huizen van Vianen, pal voor de sluizen van de Lek. Naast hun huis is inmiddels een groot nieuwbouwproject gestart met de bijbehorende overlast. Het stel is al 33 jaar samen en heeft twee kinderen: Lisa van 29 en Thom van 26.
Hans: “Jarenlang woonden Henriette en ik met veel plezier vlak bij de bibliotheek van Vianen. Ik zei toen altijd al over het huis waar we nu wonen: ‘Als dát ooit te koop komt, wil ik daar wonen’. En je raad het al, het kwam te koop te staan! Samen met ongeveer 200 andere geïnteresseerden ging ik naar de loting, Henriette zag niet zo snel gebeuren dat wij het zouden worden, maar ik wist dat ik voor altijd spijt zou hebben als ik de kans niet zou wagen. Ik schreef ons in op het linker huis, die vonden we de mooiste ligging hebben met het uitzicht op de Lek en was relatief gezien het goedkoopst. En ja hoor, tot mijn grote verbazing werd de naam Dirkse omgeroepen! Het huis was van ons!”
Door het dolle heen
Henriette: “Ja, en toen moest hij mij het onverwachte nieuws aan mij gaan vertellen. Als je je inschreef, moest je het namelijk ook écht kopen, anders waren er waarschijnlijk duizenden mensen naar die loting gekomen. Toen Hans me belde om te vertellen dat het huis voor ons was, was ik ontzettend verbaasd maar diep van binnen ook door het dolle heen. Zo’n prachtig huis met zo’n bijzondere geschiedenis wil toch iedereen? Vroeger woonde in het middelste huis, naast ons, de hoofdsluismeester, dit huis was voor de ‘gewone’ sluismeester en de woningen staan er al sinds 1886!”
Hans: “De droom was dus uitgekomen, maar toen begon het echte werk pas. Het pand was na al die jaren wat verloederd, vreselijk zonde. Maar in één jaar hebben ze het huis volledig verbouwd en gerenoveerd naar de oude staat. We werden overal bij betrokken; welke kleuren wilden we op de muur, welke vloer wilden we? Ik stond er ook op dat we een openhaard zouden maken, dat is nu natuurlijk een geschenk met die oplopende gasprijzen.”
Henriette: “Een addertje onder het gras wil ik het niet noemen, maar toen we voor dit huis tekenden stond al wel in ons contract dat we weinig tot geen bezwaar zouden kunnen maken als er ooit om ons heen gebouwd zou worden. Gelukkig heeft het zestien jaar geduurd, maar inmiddels is de bouw aan weerszijden van ons rijtje huizen gestart, pal naast ons huis op nog geen tien meter afstand.”
Overlast
Hans: “Ja, helaas wel. Met name toen de bouw net van start ging hadden we een paar momenten van overlast door het heien. Mijn droom van een zwembad in de tuin was net vervuld, maar door al het zand en stof dat vrijkwam met het heien moesten we het zwembad drie keer volledig leegpompen. Maar goed, dat hebben we inmiddels allemaal maar geaccepteerd, er is niks meer aan te doen! Wel zijn we heel blij dat ons rijtje huizen dichter bij de Lek staan, de nieuwe straat wordt iets meer naar de kant van de grote weg gebouwd. Zo zie je toch nog het onderscheid en gaan onze huizen met al hun geschiedenis niet verloren in één grote straat.”
Henriette: “Inderdaad, we hebben het daarom maar gewoon geaccepteerd! Gelukkig is er een hele leuke Facebook-groep met de aanstaande bewoners over de vordering van de bouw. Dat schept toch al een beetje een band. En qua overlast zijn we de vervelendste niet, je hebt hier alleen al de jaarlijkse kermis met de paardenmarkt, pal voor onze deur. Daar storen we ons ook totaal niet meer aan. We zien onszelf hier zeker nog een paar jaar heel gelukkig wonen. Ik ben een echte Vianees, net zoals onze kinderen, alleen Hans is het niet officieel. Maar je krijgt ons hier allebei echt niet meer zo snel weg, we zijn volledig verbonden met deze stad!”
Wilt u ook meedoen aan de serie ‘Bijzondere Bewoners’? Mail dan een foto én een korte versie van uw bijzondere verhaal naar redactie.vijfheerenlanden@kmp.nl en misschien komen we de volgende keer bij u op bezoek.
Madelief Helmhout