Carlo de Reuver (DCV): van voetbalprof tot spits op het oude nest

KRIMPEN AAN DEN IJSSEL  • Ooit droomde Carlo de Reuver van een mooie profcarrière. Dat liep anders. Inmiddels is hij alweer zes seizoenen te bewonderen in DCV 1.

Het cliché ‘de cirkel is rond’ zou zomaar op hem van toepassing kunnen zijn, beaamt de 28-jarige aanvaller van de Krimpense zaterdageersteklasser. Ooit dartelde De Reuver als vijfjarig ventje over het Waalplantsoen om er uiteindelijk als prille twintiger terug te keren.

Excelsior
In de tussenliggende periode maakte hij zijn persoonlijke opkomst en ondergang mee in het profvoetbal. “Ik stapte op mijn veertiende over van DCV naar de jeugdopleiding van Excelsior,” vertelt De Reuver. “Dat liep lekker en ik voelde dat betaald voetbal haalbaar was.”

Die inschatting bleek juist. Op Woudestein zag men de jonge Carlo als een aanvaller met toekomst. Op zijn achttiende mocht hij dan ook zijn eerste elftal-debuut maken in de Eerste Divisie: thuis tegen MVV. Na deze prima start maakte hij vast deel uit van de selectie, maar een doorbraak bleef uit. 

Huurlingen
“Ik zat veel en ook best ongeduldig op de bank en kreeg niet veel speeltijd. Excelsior stelde vervolgens voor om me uit te lenen aan Helmond Sport. Dat leek een prima optie, maar terugkijkend maakte ik een fout door daar mee in te stemmen. Dat jaar in Brabant was geen succes. Ik kwam er terecht in een team vol ‘huurlingen’. Er was geen clubgevoel. Ik voelde me er niet op mijn plek, miste Excelsior, mijn familie, mijn vrienden. Waar ik in Helmond wél van genoot, was het publiek. Die fans waren echt een beetje gek, maar dan op een leuke manier.”

Rechtszaak
Na dat seizoen keerde Carlo de Reuver terug bij Excelsior om in Rotterdam opnieuw voor zijn kansen te gaan. Dat lukte niet. Sterker nog, hij kwam op de tribune en uiteindelijk in het tweede terecht. Vervolgens kwam vv Capelle, een topamateurclub toen nog. Dat werd ook geen succes, maar omdat Excelsior vergeten was zijn contract tijdig op te zeggen, keerde De Reuver terug naar Woudestein.

Daar wachtte hem nul perspectief. Er moest uiteindelijk een KNVB-rechtszaak aan te pas komen om de patstelling op te lossen. De Reuver werd in het gelijk gesteld en had vanaf dat moment zijn handen vrij. 

“Die vervelende periode was maar op één manier te verwerken: terug naar mijn oude cluppie DCV. Dat is nu zes jaar geleden. Sindsdien is de lol in het spelletje er weer met als hoogtepunt onze titel in de tweede klasse twee seizoenen geleden.”

Moeizaam
Het huidige voetbaljaar verloopt vooralsnog moeizaam voor de Krimpenaren.

“Het is de hoogste tijd om collectief de mouwen op te stropen,” vindt Carlo de Reuver. “Mooi voetbal is leuk, maar is als je er niet mee wint niets waard. DCV stond de laatste jaren bekend om zijn hechte collectief. Vanuit die basis kunnen we ons uit de degradatiezone knokken. Ik ben ervan overtuigd dat het kan. We moeten winnen en we kúnnen winnen. Strijd leveren dus. Ook ik. Ik kan me nog behoorlijk verbeteren qua fitheidsgraad. Ik zit nu op zeventig procent van de power die ik had toen ik nog in het betaalde voetbal uitkwam. Dat is niet zo gek, want destijds trainde ik zeven keer per week. Daarnaast heb ik regelmatig te maken gehad met allerhande blessures. Dat is ook niet echt bevorderlijk voor je kracht en conditie. Inmiddels train ik extra en ben ik vast van plan om in ieder geval op negentig procent van mijn kunnen terug te komen. Want ook ik wil komend seizoen weer in de eerste klasse voetballen. Zo simpel is dat.”

Jan Timmer