In memoriam Jan Timmer: ‘We gaan Jan enorm missen. Als vakman, maar bovenal als mens’

4 juli 2024, 23:41 Nieuws

Donderdagmiddag 4 juli 2024, exact 17:45 uur. Je loopt op je vakantieadres op Sicilië richting een lokaal supermarktje om wat boodschappen te doen voor de Etna-excursie die een dag later op het programma staat. Je telefoon gaat: ‘Jan Timmer’ verschijnt in je scherm. Jan wist dat ik op vakantie was en zou me nooit bellen als het niet nodig was. Dus nam ik joviaal op, zoals dat altijd ging. Als we belden, leek het wel een wedstrijdje wie het hardst kon blèren door de telefoon. Beiden een zware stem, laten we daar het op houden.

Maar dit keer was alles anders. Want: geen Jan aan de andere kant van de lijn. Wel een spoor van emoties. Een bericht dat insloeg als een bom. Onwerkelijk. Hartverscheurend. Maar helaas wel waar: Jan overleed donderdagmiddag plotseling op slechts 63-jarige leeftijd.

Voetbalindelingen

Inmiddels is het donderdagavond. Alsof het zo moest zijn, heb ik mijn laptop bij me. Al had ik die liever voor de nieuwe voetbalindelingen gebruikt dan voor een In Memoriam... Jan was er een kei in om die te schrijven. Maar ik kan nu niet achterblijven. Als er iemand een In Memoriam verdient, dat is het Jan wel.

Mensenmens

Hoe lang Jan voor Het Kontakt (o.a. in de Krimpenerwaard, Capelle a/d IJssel en Alblasserdam/Papendrecht/Kinderdijk/Nieuw-Lekkerland) én voor Regio-Voetbal geschreven heeft? Ik heb het niet paraat. Doet het er toe? Nee! Dat was niet waar Jan mee bezig was. Veel meer hechtte hij aan een prettig werkklimaat. Aan openheid en eerlijkheid naar elkaar. Weten wat je aan elkaar hebt. En dat wisten we. Misschien al wel 30 jaar. En als er eens wat was, dan spraken we bij Jan in de lunchroom af. En dan waren we er zo uit. Daar hadden weinig woorden voor nodig.

Dat kwam doorgaans mooi uit, want dan was er nog tijd om over andere dingen te praten. Jan vroeg altijd oprecht hoe het met je ging. Met je persoonlijk, met je gezin, met je werk, noem maar op. Een mensenmens. Wat heb ik eigenlijk een hekel aan dat woord. Een cliché, een etiket dat al snel op iemand wordt geplakt. Maar Jan was er eentje: een echt mensenmens. Hij gaat door velen gemist worden.

Heerlijke momenten

Duizenden keren heeft de naam van Jan Timmer onder een nieuwsartikel, een interview of een wedstrijdverslag in Het Kontakt en op Regio-Voetbal gestaan. Vaste prik: op maandagochtend stemden we alvast af voor het komende voetbalweekend. Vanuit de auto mengde zoon Jeroen zich steevast in het gesprek. Heerlijke momenten.

Collega Robert van der Hek nam op maandagmiddag het lijstje onderwerpen voor de krant met Jan door. En kwam er later in de week nog een klusje bij, dan vond Jan altijd wel weer een gaatje. ‘Nee’ zeggen kwam in zijn woordenboek slechts heel sporadisch voor. Als er een trainer in het amateurvoetbal was ontslagen, dan belde ik meestal naar Jan. Binnen een uur zat er een artikel met reacties in je mailbox.

Uitroeptekens

Het enthousiasme van Jan klonk door in zijn artikelen. Jan strooide met uitroeptekens en met ‘ha, ha’ in citaten. Dat kon wel een onsje minder. Tikfoutje was in de haast ook zo gemaakt. We haalden ze er met een glimlach uit. Want zo was Jan, dat zou toch niet veranderen. En dat moest ook niet veranderen, want Jan verstond de kunst van het schrijven. Met zijn onderwijskundige achtergrond wist hij als journalist iemand neer te zetten zoals hij of zij was. En dat is lang niet iedereen gegeven.

Hart voor mensen met een beperking

De herinneringen zijn talrijk. Natuurlijk aan Jan als journalist, die we via zijn eigen tekstbureau maar wat graag inschakelden. Jan hoorde bij Het Kontakt en Regio-Voetbal als Simon bij Garfunkel. Maar ook aan Jan als zanger, Feyenoord-supporter, (voormalig) uitbater van sportcafé De Bakwetering in ‘zijn’ Lekkerkerk en als badmintontrainer. Zijn hart voor mensen met een beperking en zijn enorme inzet voor Stichting Dagbesteding mogen ook niet onvermeld blijven.

Jan kwam nergens -zeker in de Krimpenerwaard niet, iedereen kende Jan- onopgemerkt binnen en was als ‘spraakwaterval’ een graag geziene gast. Afgelopen weekend was hij -vaste prik- nog bij de TT van Assen. Dat weekend in juni nam niemand hem af, ook Het Kontakt niet.

In het harnas

Het is niet te bevatten dat het einde van het energieke leven van Jan zo plotseling kwam. Jan stierf in het harnas, thuis in zijn (werk)stoel. We gaan hem enorm missen. Als vakman, als collega, als vriend, maar bovenal: als mens.

Rust zacht, Jan.

Rick den Besten
Hoofdredacteur Kontakt Mediapartners / Regio-Voetbal