Feestelijk afscheid voor directeur Aria Vaatstra van Gouderakse dorpsschool De Bron

GOUDERAK/SCHOONHOVEN Leerlingen van christelijke basisschool de Bron in Gouderak namen donderdag op feestelijke wijze afscheid van directeur Aria Vaatstra (63).

Honderd-en-tien leerlingen telt De Bron. Aria Vaatstra kent elk van hen bij naam. Dat vindt ze belangrijk. “Ieder kind wil zich gezien en gehoord voelen. Als er wat is, moeten ze weten dat ze bij mij terecht kunnen.” Elf jaar lang was ze directeur van De Bron, de dorpsschool die is gehuisvest in Het Rak. Afgelopen donderdag nam zij afscheid van ‘haar’ school. Na een schoolcarrière van 42 jaar gaat ze met vervroegd pensioen. 

Toen Vaatstra in 2010 begon als directeur moest ze wel even wennen. De schoolbevolking verschilde nogal met die op haar vorige werkplek: de Ichthusschool in Schoonhoven. “Kinderen hier in Gouderak spelen heel veel buiten. Ze gaan vissen, struinen door de polder of vermaken zich op het erf van de boerderij. Opgroeien in Schoonhoven is compleet anders. In die stad heb je een groter cultuuraanbod. Dat merk je aan de interesses die kinderen hebben. Maar voor mij zijn alle kinderen gelijk hoor; ik heb ze allemaal even lief.”

Gat
Al vroeg in haar leven wist Vaatstra dat ze later ‘iets’ wilde doen met kinderen. “Na het vwo had ik geen zin om te gaan studeren. De pabo, dat leek me wel wat. Toen ik tijdens mijn studie aan het De Driestar stage ging lopen bij verschillende scholen, beviel me dat prima. En ik kreeg ook positieve feedback van mijn docenten.” 

Na het afronden van de pabo kon ze in 1979 aan de slag op de Rehoboth in haar huidige woonplaats Schoonhoven. Ze sprong een gat in de lucht. “In die tijd was het ontzettend moeilijk om een baan te krijgen. Een lerarentekort had je niet. Sterker nog: ik had vijftig handgeschreven sollicitatiebrieven gestuurd en kreeg maar één reactie.”

Vanaf 1981 werkte ze afwisselend op de Ichthusschool en Maranatha, twee scholen die eveneens in Schoonhoven zijn gevestigd. Na haar eerste zwangerschap, stopte ze met lesgeven. “Parttime werken bestond nog niet, net als kinderopvang. Het was vrij normaal dat je thuis kwam te zitten. Ik vond dat niet erg, want ik genoot van m’n eigen kinderen.” 

Toen haar jongste naar school ging, begon het toch weer te kriebelen bij Vaatstra. “Ik ben als invaller gaan werken op de Maranatha, Ichthusschool en Rehoboth. Het voelde meteen heerlijk om weer voor de klas te staan.” Het was toenmalig PCPO-bestuurder Theo Segers (tegenwoordig burgemeester van de gemeente Molenlanden, red.) die Vaatstra benaderde met de vraag om schoolleider te worden op de Ichthusschool. “Ik had nooit die ambitie, maar heb ‘ja’ gezegd. Het leek me wel een uitdaging!”

Dat waren de laatste twee jaar van haar werkzame leven zeker. Als gevolg van corona gingen de scholen maandenlang dicht. “Het is een gekke tijd geweest”, blikt ze terug. “Onze leerkrachten hebben echt keihard gewerkt om thuisonderwijs mogelijk te maken. Overigens boden we niet alle lessen online aan; we hadden ook papieren lespakketten. En voor kinderen die het nodig hadden, boden wij noodopvang aan.”

Vervangen
De kinderen zijn door het volgen van hun lessen vanachter een laptop een stuk ‘ict-vaardiger’ geworden. Vaatstra: “Dat is mooi, maar de coronatijd heeft ons tevens duidelijk gemaakt dat online onderwijs een leerkracht nooit kan vervangen. Wanneer een juf of meester een oefening voordoet in de klas, onthoudt de leerling dat echt een stuk beter.” 

Ze neemt met een tevreden gevoel afscheid van De Bron. Bang voor het ‘zwarte gat’ na haar pensioen? “Totaal niet”, zegt ze. “Het lijkt me heerlijk om geen werkverplichtingen meer te hebben. Niets meer te moeten en zelf bepalen wat en wanneer je iets doet. Mijn man stopt ook met werken. Dus zitten we nu met z’n tweeën thuis.” 

Vervelen gaan ze zich niet. “We hebben een tuin om te onderhouden en een zeilboot waar we graag mee het water op gaan. Ook willen we onze dochter bezoeken die vlakbij Berlijn woont. Ja, vrijwilligerswerk ga ik ook doen. Voor nu doe ik het rustig aan. Ik zie wel wat er op mijn pad komt.” 

Wat ze het meest gaat missen? Dat zijn toch de kinderen. “Mijn drijfveer was altijd om ze een stukje vooruit te helpen. Dat gaf mij in al die jaren ontzettend veel voldoening.”