CSG Willem de Zwijger neemt afscheid van 'pensionado’s'

SCHOONHOVEN • Lesgeven op afstand. Daarmee besloten vier docenten en een technisch onderwijs-assistent van CSG Willem de Zwijger hun actieve loopbaan.  

Dat gebeurde zonder de gebruikelijke omhelzingen en knuffels. Ze hadden het graag anders gezien, maar de coronamaatregelen lieten dat niet toe. Na de lockdown in maart werd klassikaal doceren gewijzigd in digitaal lesgeven via Microsoft Teams. “Je ziet liever iedereen in levende lijve”, zegt Rob Roos (Duits). 

“De gewenste interactie ontbrak. Dat miste ik wel”, vult Marja Peppink (Engels) aan. “Ik kon niet meer aan de gezichten van mijn leerlingen zien wie de oefenstof snapte”, aldus Peter van der Zijden (biologie). 

Het zij zo. Met Marti Krielaart (natuurkunde) en onderwijs-assistent Peter van der Vet sluiten ze deze week definitief de deur achter zich om van hun welverdiende pensioen te genieten.

Pioniers
Want na veertig jaar voor de klas is het nadrukkelijk tijd voor hobby's en kleinkinderen. Het vijftal kan terugblikken op een langdurig en prettig dienstverband op de WZ. Je zou de pensionado's zelfs als pioniers van de havo- en vwo-afdeling kunnen omschrijven, want de christelijke mavo werd in de jaren tachtig twee schooltypen rijker.

“En toen kwamen opeens diverse eerstegraads docenten uit alle windstreken naar Schoonhoven”, weet Marja Peppink, die in 1976 aantrad. “We groeiden meteen uit ons jasje. Er ontstond ruimtenood. Dat betekende niet alleen lesgeven in de hoofdvestiging bij de Oranjeplaats, maar ook in de Vakschool, dependance van een kerk, ijsclubgebouw, Maranathaschool en de barakken aan de Kamerlingh Onnesdreef. “Ik fietste de hele dag heen en weer”, herinnert Roos zich. "Dat had ook z'n charme”, lacht hij.

Herinneringen
Aan het gehorige houten onderkomen aan de Kamerlingh Onnesdreef bewaren alle docenten leuke herinneringen. Een blind paard kon er geen schade aanrichten. Soms moesten docenten hun best doen tijdens de les om hun collega's in de aanpalende lokalen te overstemmen. Het was niet warm te stoken. “'s Winters vroor het een paar graden. Dan hield je je jas aan”, zegt Peter van der Vet. “En 's zomers was het zelfs met alle ramen open bloedheet. Maar niemand klaagde hardop.” 

Peter van der Zijden leefde zich er uit met het opensnijden van dode dieren, koken van koeienkoppen en lessen in de nabije natuur. “Biologie in de zuiverste vorm. Zesdeklassers rilden als ze de bloederige maag van een lammetje zagen, maar brugklassers vonden het juist fantastisch.”

Je kon alles aan de wand hangen. "Ik nam posters mee van de steden en dorpen in Duitsland en Oostenrijk, waar ik tijdens mijn vakantie verbleef”, zegt Rob Roos. “Ik ging altijd langs de plaatselijke VVV om later mijn eigen lokaal op te pimpen. En dan kon ik er tijdens mijn lessen over vertellen.”

Met emmers werden lekkages beantwoord. Daar kwam pas een einde aan toen onder leiding van rector Kees Kloet in 2004 een modern pand werd gebouwd voor de ruim duizend leerlingen. Daar kwam later nog een tweede gebouw bij. Dat zegt genoeg over de aantrekkingskracht van de plattelandsschool. 

De docenten roemen de onderlinge sfeer en saamhorigheid. “Docenten die tussentijds vertrokken, keerden regelmatig na enige tijd weer terug”, weet Marti Krielaart, die nog een tijdje bij de directie hoorde. Hij streek in 1981 neer in Schoonhoven, woonde jarenlang in Groot-Ammers en verhuist nu naar Breda. “Besturen en lesgeven boden veel afwisseling. Ik heb drukke maanden achter de rug, omdat er vanwege corona van alles geregeld moest worden. Ik neem met weemoed afscheid, maar ik zal me straks in Brabant niet vervelen.”

Klok
Dat geldt eveneens voor zijn collega's, die zich onder andere met fotografie, tekenen, illustreren, gitaarspelen en munten verzamelen zullen vermaken. Ze hoeven niet meer op de klok te kijken. “Een nieuw dagelijks ritme vinden wordt mijn grootste opgave”, zegt Marja Peppink. “Maar uitslapen lukt me toch niet.”

Pieter van der Laan