Jack Munters is taxidermist: ‘Mijn vriezer ligt vol met vogels’
Nieuws
Rijswijk - Niet iedereen denkt na over wat er met een dier gebeurt nadat het gestorven is. Voor de meeste mensen is de dood het einde, maar voor Jack Munters uit Rijswijk, een taxidermist, begint zijn werk juist dan.
Hij ziet het als het begin van iets nieuws. In zijn werk geeft hij dieren een tweede leven. Niet door ze tot leven te wekken, maar door hun schoonheid te behouden.
Opzetten van vogels en insecten
“Het mooiste aan mijn vak is dieren een tweede leven geven”, vertelt Jack. Hij heeft zich vooral gespecialiseerd in het opzetten van vogels en insecten. Zijn interesse voor taxidermie begon met een liefde voor anatomie.
Zo vertelt Jack dat hij bij het zien van een dier meer ziet dan alleen de buitenkant. Hij denkt meteen na over de botstructuren, de schedels en de manier waarop alles in elkaar zit.
Zelf geleerd
Hoewel er vroeger een officiële opleiding voor taxidermie bestond, is die inmiddels afgeschaft. Jack heeft het vak grotendeels zelf geleerd.
“Ik heb nu zo’n acht cursussen gevolgd”, zegt hij. “Maar uiteindelijk leer je het vooral door veel te oefenen en ervaring op te doen.”
Als ik een dier zie, zie ik meer dan alleen een dier
Zijn passie voor dieren gaat verder dan alleen nieuwsgierigheid. “Als ik een dier zie, zie ik meer dan alleen een dier”, zegt hij. “Ik zie de anatomie, botten en organen, dat vind ik fascinerend.” Toch gebruikt hij in zijn werk vooral de buitenkant: huid, veren en vacht.
Wat hij het mooiste vindt? Het dier een tweede leven geven. “Als mijn papegaai zou overlijden, zou hij weg zijn, maar als ik hem opzet, blijft hij er toch nog een beetje bij.”
Vogels
Werken met vogels vindt Jack het interessantst, al is het ook lastig.
“Bij vogels moeten de veertjes allemaal perfect in dezelfde richting liggen, een vacht daarentegen gaat vanzelf goed.”
Toch zet hij vooral vogels op en nauwelijks dieren met een vacht. Honden en katten doet hij sowieso niet, omdat die ingewikkelder zijn op andere vlakken.
“Bij vogels blijft de schedel behouden, waardoor je hun natuurlijke expressie terugkrijgt. Bij honden en katten gaan alle onderdelen eruit en moet je de vorm van het lichaam met klei nasculpturen, maar ook de oogkleuren zijn veel lastiger na te maken.”
Vriezer ligt vol
Jack krijgt regelmatig opdrachten van mensen die een dier hebben gevonden of hun huisdier willen laten opzetten.
“Soms staan er ineens mensen voor de deur met een vogeltje dat ze langs de weg hebben gevonden. Ik probeer het dier dan zo mooi mogelijk te maken. Mijn vriezer ligt vol met vogels”, zegt Jack lachend.
Emoties van klanten probeert hij professioneel te benaderen. “Als iemand zijn huisdier laat opzetten, snap ik dat het emotioneel is. Maar mijn taak is om het dier zo mooi mogelijk terug te brengen, niet om troost te bieden.”
Nauwkeurig en tijdrovend
Het opzetten van dieren is een nauwkeurig en tijdrovend proces.
“Het begint met het opensnijden van het dier en het verwijderen van alles wat gaat rotten: de organen, het vet en het vlees. Daarna begint het echte werk: de houding bepalen, de vleugels goed zetten, de snavel reconstrueren en het dier opvullen.”
Afhankelijk van de grootte verschilt de duur van het proces. “Een vogel doe ik meestal in één dag, van vroeg tot laat. Een vos of een ander groter zoogdier kan een week duren.”
Op één dag kan ik wel twaalf vlinders opzetten
Insecten daarentegen vragen veel minder tijd. “Een vlinder hoef je alleen in een bepaalde houding te zetten; op één dag kan ik er wel twaalf doen.”
Leren en verbeteren
Jack haalt veel voldoening uit zijn vak. “Het is bijzonder om iets dat gestorven is weer vorm te geven. Je combineert wetenschap, kunst en respect voor het dier.”
Toch blijft Jack kritisch op zichzelf. In de toekomst droomt hij ervan om zijn werk te exposeren of in een museum te tonen. “Dat lijkt me geweldig, maar ik ben er nog niet goed genoeg voor.”
Voorlopig blijft Jack vooral bezig met leren en verbeteren. Zijn atelier is een plek waar leven en dood elkaar raken, waar vakmanschap en gevoel samenkomen en waar elk dier, groot of klein, nog één keer mag schitteren.
Lieke Sels, Lotte Paans en Dieke Bisschop
Al enkele jaren krijgen leerlingen van het Altena College in Sleeuwijk de kans om hun interviews voor het vak Nederlands te publiceren in Het Kontakt. Uit diverse klassen van het atheneum zijn een aantal winnende verhalen geselecteerd. Deze week wordt het verhaal van Lieke Sels, Lotte Paans en Dieke Bisschop gepubliceerd.
