Wielrenner Jens van den Dool zegevierend terug van weggeweest

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

HOOGBLOKLAND • Jens van den Dool (25) uit Hoogblokland verdween een tijdje van het wielertoneel, kwam terug en triomfeerde. ‘Twee jaar geleden durfde ik niet van start te gaan, dat het nu wel lukte is ongelooflijk.’

Op de VAM-berg bij Assen werd Van den Dool zondag Nederlands kampioen bij de eliterenners zonder contract. Die overwinning krijgt extra betekenis vanwege het dal waar hij sinds de zomer van 2020 doorheen ging. Over die tijd vertelt hij: “Het ongeluk van mijn vriend Fabio Jakobsen tijdens de Tour of Poland in 2020 had behoorlijk impact op mij. Het gebeurde op een woensdag, van donderdag tot en met zondag zou ik met mijn toenmalige ploeg Metec de Ronde van Tsjechië gaan rijden. Ik lag op de massagetafel toen een ploeggenoot vroeg: ‘Heb je die valpartij van Fabio gezien?’ Ik heb die teruggekeken, hoorde de berichten over hoe ernstig het was. Ik sliep alleen op een kamer en kon aan niks anders denken, dacht steeds aan Fabio. De hele wedstrijd heb ik achteraan gehangen, bang dat mij ook zoiets zou overkomen.”

Dorpsplein met kasseien

De eerste etappe in Tsjechië staat hem nog helder voor de geest. “De aankomst van Fabio was in een dalende lijn. Bij onze eerste etappe in Tsjechië hadden we ook een dalende aankomst: de laatste 200 meter moesten we een dorpsplein met kasseien over, met hekken in een soort trechteropstelling. Ik ben helemaal achteraan gaan hangen, kneep steeds opnieuw in mijn remmen. De rest van het seizoen heb ik er last van gehad, ik zat nooit met plezier in de wedstrijden.”

Het motiveert niet dat je geen goede uitslagen rijdt en continu achteraan rijdt omdat je angstig bent

Geen hulp

Ja, hij kon erover praten destijds. “Met mijn persoonlijke coach en met mensen die dichtbij me staan. Maar ik heb geen professionele hulp gezocht, van een sportpsycholoog ofzo. Het was ook alles bij elkaar: door corona was bij elke wedstrijd onzeker wat er daarna nog zou komen, wat maakte dat iedereen nog meer risico’s nam dan normaal. Het ging er nerveus aan toe.”

Sleutelbeen gebroken

Aanvankelijk, aan het einde van het seizoen van 2020, dacht hij dat hij het nieuwe seizoen van 2021 wel weer fris zou kunnen starten. “Want nadat ik in oktober 2019 tijdens een wedstrijd mijn sleutelbeen had gebroken, had ik tijdens de eerstvolgende wedstrijd in maart 2020 geen last van angst. Dus in oktober 2020 dacht ik na de laatste wedstrijd van dat seizoen: dit jaar was niks, maar we zetten er een streep onder en in maart 2021 begin ik met een schone lei. Dat bleek niet het geval, want in 2021 had ik nog net zoveel angst als het jaar ervoor. En doordat vanwege de coronamaatregelen onzeker bleef welke wedstrijden we zouden kunnen rijden, ging het er in de wedstrijden die wel doorgingen nog net zo hard aan toe.”

Plezier kwijt

Van den Dool kwam voor een moeilijke keuze te staan. “Ik was mijn hbo-studie aan het afronden. Als ik met wielrennen mijn brood wilde verdienen, moest ik nog een stap hogerop maken. Daar was ik in de jaren daarvoor niet goed genoeg voor. En door corona vielen kansen weg om jezelf te laten zien. Daarbij kwam: ik was het plezier erin kwijt. Het motiveert niet dat je geen goede uitslagen rijdt en continu achteraan rijdt omdat je angstig bent. Ik heb het jaar nog wel afgemaakt, had een contract, wilde het nog een beetje op een mooie manier afsluiten. In augustus en september van 2021 ging het nog best goed. Maar fietsen op dat niveau was klaar.”

Ik vind het superknap dat Fabio binnen een jaar na het ongeluk weer sprints won op het allerhoogste niveau

Nooit over gehad

Nog heel regelmatig fietsen Van den Dool en Jakobsen samen. “We zijn nog steeds goed bevriend.” Toch spraken ze nooit over de angst die Van den Dool voelde na het ongeluk van Jakobsen. “We hebben het eigenlijk nooit echt over die val gehad, dat hij er angst aan had kunnen overhouden. Nee, ik heb het nooit durven aanhalen bij hem. Geen idee waar ik bang voor was, misschien dat het bij hem wat naar boven zou brengen. Het helpt ook heel veel dat het bij hem helemaal goed is gekomen. Ik heb bewondering voor hoe strijdvaardig hij was, toen ik na zijn ongeluk voor eerst op bezoek kwam. En ik vind het superknap dat Fabio binnen een jaar na het ongeluk weer sprints won op het allerhoogste niveau.”

Geinen

Enkele maanden na alle operaties zaten Jakobsen en Van den Dool weer voor het eerst met elkaar op de fiets. “Mijn broer was er ook bij. Fabio moest achter mij en mijn broer uit de wind om mee te kunnen komen. Uiteindelijk kwam hij tussen ons in rijden, begon als een echte sprinter met zijn ellebogen een beetje te duwen. Hij was aan het geinen. Ik dacht: die ziet het wel weer zitten.”

Mountainbike

Eén seizoen beproefde Van den Dool zijn kansen op de mountainbike, aangestoken door zijn broer Kelvin. “De motivatie om goed te trainen of ervoor te leven ben ik nooit kwijtgeraakt. Alleen vond ik in 2020 en 2021 de wedstrijden op de weg niet meer leuk, ik dacht daar niks meer te kunnen halen. Dankzij het mountainbiken hield ik plezier in het fietsen. Maar in de zomermaanden van 2022 waren er niet zoveel wedstrijden, terwijl dat juist in het wegwielrennen een heel drukke periode is. Oom bezig te blijven ging ik dat doen. Toen won ik Giessenburg, elk criterium waaraan ik meedeed ging het best goed. En he mountainbiken ging niet zo goed, ik miste een heleboel techniek. En er ging veel meer tijd en moeite in zitten dan in het wielrennen, je ging al snel naar het buitenland.”

Aan het begin dacht ik: wat doe ik hier, ik had met mezelf afgesproken dit niet meer op te zoeken

Geen angst meer

Hoe kwam het vertrouwen terug? Hij lacht. “Dat was vooral een kwestie van doen. In 2022, toen ik begon met criteriums, een wat lager niveau dan waar ik op de weg vandaan kwam, kwam ik wat makkelijker voorin. Het is wat minder nerveus. Er kwamen ook weer wat prestaties, dat gaf langzaamaan weer het vertrouwen. In 2023 ging ik weer grotere wedstrijden en klassiekers rijden. Dan heb je vaak een wat groter peloton. Ook kun je gevaarlijke punten iets minder goed inschatten. Aan het begin dacht ik: wat doe ik hier, ik had met mezelf afgesproken dit niet meer op te zoeken. Maar in de tweede wedstrijd ging het al beter, in de derde had ik geen angst meer.”

Ongelooflijk

De zege van afgelopen zondag op de VAM-berg betekent veel. “Twee jaar geleden mocht ik ook op het NK op de VAM-berg starten, maar ik meldde me af omdat het altijd een vrij nerveuze wedstrijd is en ik destijds nog angstig was. Het betekent heel veel dat het nu zo goed gelukt is. Dat ik twee jaar geleden niet van start durfde te gaan, dat het nu wel lukte, dat is ongelooflijk. Ik heb al vaak net naast een mooie uitslag gezeten. Dat er nu een jaar lang een roodwitblauwe trui aan vastzit, dat is echt geweldig.”

Koud

Het was nogal een heftige wedstrijd op de VAM-berg bij Assen. Regen en onweer, de wedstrijd werd geneutraliseerd en ingekort. Hoe heeft hij de rit beleefd?“Aan het begin zat ik er qua concentratie nog niet helemaal in. Het heeft de hele tijd geregend en ik was een beetje boos op mezelf omdat ik me iets te koud had aangekleed. Die gedachte probeerde ik al snel uit mijn hoofd te zetten. Eerder heb ik de fout gemaakt niet zelf het initiatief te nemen. Mijn broer moest wel een keer zeggen: blijf niet te lang wachten. Toen twee renners wegreden, heb ik snel de oversteek richting de koplopers kunnen maken. Ik had het vertrouwen dat ik met een lange demarrage alleen weg moest kunnen komen. In de finale werd de wedstrijd even geneutraliseerd. Als je stilstaat is het vrij gek als je niet weet wat ze precies gaan doen. Toen we stilstonden kreeg ik het koud, ik probeerde me daardoor niet gek te laten maken. Ik heb wat droge kleding aangetrokken. Gelukkig werd al vrij snel duidelijk dat we opnieuw van start gingen. Na een kilometer fietsen had ik het alweer warm.”

Fysiek sterker

Is hij nu beter dan voordat hij stopte? “Ja. Lastige vraag, want eerder reed ik ook meerdaagse wedstrijden en meer wedstrijden van een hoger niveau. Ik weet niet wat mijn niveau daarin is, maar het soort wedstrijden dat ik nu rij doe ik wel veel beter dan voorheen. Nu gaat eigenlijk elke soort wedstrijd in Nederland goed, ik denk dat ik fysiek sterker ben dan eerst. En door de jaren heen heb ik wat meer finales gereden, daar heb ik veel van geleerd, ik ben wat slimmer geworden.”

Droom

Hij durft nog te dromen over zijn toekomst. “Zoals het nu gaat heb ik een mooie combinatie gevonden van werken en er op dit niveau naast fietsen. Dat gaat nu heel goed, daar ben ik heel gelukkig mee. Ik denk dat we daar voorlopig mee verder gaan. Nu werk ik voornamelijk, daarnaast fiets ik fanatiek. Eerst stond vooral het fietsen op één. Het fietsende leven is mooier dan het werkende leven. Maar om nog de stap te zetten naar het niveau van prof, dat je er volledig voor betaald krijgt, dat is misschien een te grote stap. Maar ik moet misschien nooit nooit zeggen. Ervan leven, dat blijft ergens wel een droom. Mocht die kans er komen, dan denk ik daar zeker over na.”