Giessenburgse Tea Verhoeven over monument stilgeboren kinderen: ‘Het is erkenning’

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

GIESSENBURG • Een liefdevolle, troostende plek voor ouders van stilgeboren kinderen. Dat is wat Tea Verhoeven uit Giessenburg ook in Molenlanden wilde.

De Giessenburgse zag vier jaar geleden ergens een monument waar ouders hun stilgeboren kind kunnen herdenken. Het raakte een snaar, bracht verdriet naar boven en troostte haar.

Miskramen

Ooit, 36 jaar geleden, had Tea twee miskramen. “Heel pril waren die, we hadden nog niet eens namen. Ik was al gaan dromen over hoe het zou zijn als het kindje er zou zijn. Dat werd ineens afgebroken. Doordat ik dit heb meegemaakt, weet ik wat andere ouders meemaken die dit overkomt. Ik heb drie gezonde kinderen, maar het verlies zit er altijd, je neemt het mee.”

Goed geluisterd

Op begraafplaatsen in Giessenburg en Groot-Ammers staan sinds eind juni twee grote hartvormige monumenten van cortenstaal, met vlinders en daarbij de tekst: ‘Omdat er liefde is, bestaat er geen voorbij, in alles ben jij’. “Ik had een schets gemaakt”, vertelt Tea. “De gemeente vond die mooi en is ermee naar een kunstenaar gegaan. Die heeft heel goed geluisterd naar mijn achterliggende gedachte. Ik vind het resultaat prachtig.”

Kind tekort

Tijdens haar wandelingen door de polder gaat Tea regelmatig bij het monument in haar dorp kijken. “Het is erkenning van de maatschappij voor die kindjes. Ja, ook voor het verdriet van hun ouders. Die komen altijd een kind tekort. Voor ouders is het heel belangrijk dat ze hun stilgeboren kind sinds een paar jaar ook kunnen laten registreren.”

Verwerkingsproces

De tijden zijn veranderd, constateert Tea. Toen zij jong was, was een monument als dit ondenkbaar. “Veertig jaar geleden mochten moeders van stilgeboren baby’s hun kindje niet eens zien. Artsen dachten dat dat beter was voor het verwerkingsproces. Zeker bij vrouwen voor wie het verlies zo lang geleden is, verwacht je dat het nog nauwelijks speelt, maar hun verdriet zit er nog steeds.”

Behoeftepeiling

Tea moest raadsleden overtuigen van het belang van het monument. “Na een moeizaam begin ben ik naar een Open Podium gegaan, waar je een wens onder de aandacht van de raad kunt brengen. Daarna duurde het nog een tijd. De gemeente wilde eerst een behoeftepeiling doen, vorige zomer. Daar kwam uit dat er inderdaad behoefte is aan een dergelijk monument. Er is toen een werkgroepje gevormd om het idee te realiseren.”

Liefdevolle plek

Ze heeft nooit gedacht dat ze haar strijd voor het monument misschien beter aan jongere vrouwen kon overlaten. “Ik dacht: iemand moet het doen en als niemand het doet, waarom ik niet? Ik doe het voor al die kindjes van Molenlanden. Ik ben blij en dankbaar dat ik een verdrietige ervaring heb kunnen en mogen ombuigen naar een liefdevolle plek voor alle kindjes van Molenlanden en alle ouders met een kind tekort, in het verleden, heden en ook voor hen in de toekomst.” Geëmotioneerd: “Ik voelde me door die kindjes gesteund. En ik voelde me verplicht om me ervoor in te zetten. Op tv zag ik een vader die twee miskramen had meegemaakt. Hij zei: ‘Ik ben maar naar het park gegaan, want ik kan nergens heen’. Ik dacht: zie je wel.”

Herkenning

Dat er tegenwoordig meer mogelijkheden zijn om verdriet over stilgeboren kinderen te verwerken vindt Tea fijn. “In ziekenhuizen heb je speciale coaches, je hebt sites over dit onderwerp en er is een tijdschrift over. De herkenning is heel fijn: je merkt dat je niet de enige bent die dit meemaakt.”

Luisteren

Een advies voor familie en vrienden van ouders van een stilgeboren kindje heeft Tea ook. “Luisteren is het beste. Heel vaak is er behoefte om erover te praten. Mensen zitten niet zozeer te wachten op advies.”

Hartje

Bij het monument kunnen ouders van stilgeboren kinderen een hartje achterlaten, al dan niet met de naam van hun kindje erop. De hartjes zitten in een bus bij de ingang van de begraafplaatsen.