Bloemenman Ron uit Ameide gaat weer zingen

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

AMEIDE • Jarenlang deelde bloemist Ron Kersbergen uit Ameide zonnebloemen uit aan ouderen die in hun rolstoel voorbij gereden werden en schonk hij bakkies troost voor treurenden. Sinds woensdag 28 juni is Bloemsierkunst Ron Kersbergen in Ameide voorgoed gesloten.

De laatste planten zijn opgekocht door een buurtvereniging die ze wil gebruiken tijdens de feestweek. Het betekent dat de tafels buiten zo goed als leeg zijn, op wat sterk afgeprijsde potten en vazen na. In de winkel hangen nog wat zakjes zaad en zorgen de laatste bloemen voor kleur. Ron vindt het mooi geweest. Met veel liefde, voor zowel planten als klanten, runde hij 43 jaar lang zijn zaak, op steenworp afstand van de oude kerk. Bloemsierkunst Kersbergen was altijd een explosie van kleur in het hart van het dorp. Voor veel dorpelingen en ook honden was de winkel een magneet. Ze vonden er troost, een luisterend oor, een brokje voor de hond en ook vaak een gratis bak koffie.

Altijd tijd
In korte broek neemt Ron plaats naast een overvol bureau. “Het is zó druk deze laatste dagen”, zegt hij. Enkele dagen eerder was er een afscheidsreceptie in de winkel. “Er zijn veel mensen geweest. Ik kreeg kaarten en cadeautjes. Wat mensen het vaakst schreven: ‘Je had altijd tijd’. Ik heb weinig tijd, maar ik maak voor iedereen tijd. Er zijn heel wat bakkies koffie uitgeschonken. Wat mensen me vertelden bleef ook hier, dat wisten ze.”

Knuffel
Het klantencontact gaat hij missen. “Mensen die van je houden, die je een knuffel geven, effe een hug. In welke winkel heb je dat?” Medewerkster Eline noemt haar baas ‘flamboyant, niet in een vakje te stoppen en zeer geliefd in het dorp’. Ron lacht. “Ik wist niet dat ik het in me had.” In de zorg voor zijn planten was hij enorm gedreven, zegt hij. “Als planten van de veiling kwamen ging ik ze gelijk bijmesten. Krankzinnig, er is niemand die dat doet. Verder beschrijft hij zichzelf als een vechter die nooit aan opgeven dacht en als impulsief. “Als iemand blij is of verdriet heeft, geef ik een attentie. Gewoon royaal. Dat vertaalt zich terug heb ik tijdens de afscheidsreceptie gemerkt. En ik ben goudeerlijk, ik vertel mijn eigen leugens.”

Traan
Vertellend over rouwstukken schiet hij vol bij de herinnering aan een klant die erg van de Matthäus-Passion hield. “Terwijl ik voor hem een rouwstuk maakte heb ik de hele dag die muziek van Bach gedraaid.” Hij veegt een traan weg. “Sorry, ik ben een beetje emotioneel. Dit is een winkel van een lach en een traan, je hebt hier geboorte en dood en al het verdriet wat ertussen ligt.”

Zenuwarts
Als jochie had hij zijn kamer vol staan met plantenstekken. “Ik was twaalf toen ik bij een bloemist in Utrecht ging werken. Op advies van een zenuwarts moest ik het groen in, dus koos ik voor de tuinbouwschool. Dat was omdat ik aan toevallen leed. Maar ik had dus ook belangstelling voor bloemen en planten.” Toch vond hij zijn vak niet erg rustgevend. “Als je stress wilt hebben moet je het bloemenvak kiezen.”

Karavaan rolstoelen
In coronatijd riep Ron zijn dorpsgenoten via Facebook op om in zijn winkel kaartjes af te geven voor bewoners en personeel van Open Vensters. Hij zou ze zelf bezorgen. “Ze komen zo langs met een karavaan rolstoelen”, zegt hij. “Ze komen een cadeau brengen. Als bewoners langs kwamen gaf ik ze een zonnebloem of een andere bloem. Gewoon leuk. Honden kregen hier een hondensnoepje. Sommige waren niet vooruit te branden als ze langs kwamen, ze moeten eerst naar binnen.”

Pannenkoeken eten
Na 43 jaar in de bloemen, zesdaagse werkweken en nauwelijks vakantie vindt Ron het prima om te stoppen. “Ik ben bijna 67 en ik ben het gewoon zat. Maar het is tweeledig, het klantencontact zal ik heel erg missen.” De eerste weken gaat hij bijkomen. “En daarna samen met mijn vriendin Tineke leuke dingen doen. Een keer naar een concert. Samen met de kleinkinderen een dagje uit, pannenkoeken eten. En ik ga het zingen weer oppakken. Ik zing heel graag. Ze roepen hier dat ik Pavarotti ben.”

God
Gevraagd naar de grootste uitdaging zegt hij: “Dicht bij mezelf blijven, vertrouwen op mijn eigen krachten. Maar ik ben ook altijd geholpen, daar geloof ik in. Door wie? Ze zeggen God, een hogere macht. Ik ben uit de kerk gestapt, maar als er een serieus gesprek is stimuleer ik mensen om het geloof in God ruimte te geven.”