Geen nieuwe uitvoeringen voor Goudriaans Zanglust

GOUDRIAAN • Vierenveertig jaar geleden belde de Goudriaanse Jopie Klokkenburg overal in haar dorp bij mensen aan, om leden te werven voor een nieuw koor: Zanglust. Vrijdag 30 maart was het laatste optreden, in Graafzicht.

Het teruglopend ledental deed het bestuur besluiten om - na bijna vier en een half decennium - geen repetities en concerten meer in de agenda te zetten. Vier leden van het eerste uur blikken terug: Lenie de Gier, Gerda van der Grijn, Heilie Terlouw en Ali de Vries.

Te weinig mannen
De vrouwen gaan het zingen en de gezelligheid van Zanglust missen, maar ze begrijpen wel dat doorgaan geen optie is. Gerda: "We waren nog maar met 25 leden, deels afkomstig uit omliggende dorpen." Ali: "Dat zou nog wel gaan als je de goede verdeling zou hebben. Maar we hebben te weinig mannen en te weinig sopranen." Gerda: "In betere tijden hadden we ruim veertig leden."

Veel geleerd
Het viertal herinnert zich nog goed dat Jopie kort voor de oprichting van het koor bij hen op de stoep stond. Lenie: "Jopies man Piet Klokkenburg zat op de kweekschool in Gorinchem. Kees Glaubitz gaf daar muziekles. Piet vroeg hem: 'Hoeveel leden zijn er nodig om een koor te starten?' Kees zei: 'Vijfentwintig.' Zo is het begonnen. Jopie ging huis aan huis vragen of mensen lid wilden worden en haar man regelde dirigent Glaubitz."  Ali: "Glaubitz wilde ons op weg helpen. We hebben heel veel van hem geleerd."

Onder het vaatwassen
De vier vrouwen, destijds nog jonge meiden, zeiden zonder aarzelen 'ja' op Jopies vraag. Ali: "Ik zing graag. Als je zingt kun je toch niet chagrijnig zijn? Onder het vaatwassen stond ik ook altijd te zingen." Met een lach: "Dat gaat niet meer met een vaatwasser." Gerda, Lenie en Ali waren eerder lid van een gelijknamig koor in het dorp. Ali: "Dat was net na de oorlog opgericht. Maar toen kwam de televisie en op de dag van onze repetitie was er een mooie serie. Steeds meer mensen gingen van het koor af." Lenie: "In 1963 is het gestopt." Het was een koor waar alle leeftijden bij elkaar zaten. Gerda: "Jongeren hadden nog geen schroom om met ouderen op één koor te gaan."

Dat laatste is tegenwoordig anders,  vertellen ze. Lenie: "Jongeren hebben gospel- en jeugdkoren." Ali: "Ouderen willen bij ons geen lid worden omdat we volgens hen te veel klassieke werken zingen, in onder andere Latijn, Engels en Russisch."

Breiwerk
Tien jaar na de teloorgang van het eerste Zanglust ging de gelijknamige opvolger van start. Wat maakte het lidmaatschap zo leuk? Gerda: "Het muziek maken met elkaar." Lenie: "Met elkaar een mooi akkoord neerzetten." Ali: "De meerstemmigheid." Gerda: "Na het eerste jaar kwam dirigent Henny Korevaar uit Sliedrecht. Hij was nog maar negentien jaar en had nog geen rijbewijs. We moesten hem halen en brengen." Lenie: "Het ging bij hem allemaal wat trager dan bij Glaubitz. Een lid pakte haar breiwerk als zij niet hoefde te zingen." Ze schieten in de lach. "Zet de naam van dat koorlid maar niet in het artikel!"

Trouwe bezoekers
Na Henny volgden meer dirigenten. Lenie somt op: "Sjaak Kazen, tot 2002. Toen kwam Eef de Kwant, daarna Ruud Buitink. Onze laatste dirigent was Marcell Vroeijenstijn." Vaste begeleider tijdens concerten was Jaap den Besten uit Lopik. Trouw begeleidde hij het koor op orgel of piano. Ook veel publiek was trouw. "We hadden een vaste kern van bezoekers", vertelt Gerda. "Mensen die ons repertoire waardeerden. We brachten altijd een heel gevarieerd programma: klassieke stukken van bekende componisten, geestelijke muziek, ook vaak Engelse hymnes."

Heel stil
Welke muziekstukken en uitvoeringen springen eruit als ze terugblikken op alle concerten? Lenie: "De Marcuspassie bracht bij het publiek veel teweeg. Het lijdensverhaal uit het Marcus-evangelie in het Nederlands gezongen. Het was heel stil in de kerk." Gerda: "Het jubileumconcert in 2014 was ook erg mooi. We zongen onder andere het Gloria van Vivaldi, hier in Goudriaan in de kerk." Lenie: "Het requiem van Fauré hebben we gezongen met een ander koor van dirigent Sjaak Kazen."

Langspeelplaat
Ook bijzonder was de opname van een langspeelplaat, in Maassluis. Lenie: "Je mocht in de stiltes tussen het zingen door geen enkel geluid maken. Er was een man die gewend was te kuchen na afloop. Iedereen luisterde gespannen, want als hij zou kuchen, zou alles over moeten. Gelukkig bleef hij die keer stil."

Oude programmaboekjes van uitvoeringen komen op tafel. En een artikel uit 2009, uit het Reformatorisch Dagblad. 'Zanglust is een stabiele factor in de Albasserwaard', schreef de journalist na een jubileumuitvoering. Hij prees de 'goede balans tussen koor, solist en het begeleidende strijkersensemble'.

Lief en leed
Een beetje weemoedig constateren de vier vrouwen dat ze het samen zingen zullen gaan missen. En het contact met elkaar tijdens de repetities en uitvoeringen. "In de pauze was het ook gezellig", zegt Lenie. Gerda: "We hadden een gezellig koor, hadden elk jaar een uitje en deelden lief en leed met elkaar. Ook het overlijden van Jan de Gier hebben we samen meegemaakt; hij is 25 jaar voorzitter geweest."

Om alle mooie jaren feestelijk af te sluiten, gaan de koorleden in mei met elkaar uit eten, in Nieuwpoort. Overigens is het waarschijnlijk niet voor iedereen afgelopen met zingen; diverse leden zijn al door andere koren 'gescout'.