‘Het is mooi geweest zo’

Een gek gevoel was het wel toen woensdagavond de verkiezingsuitslag bekend werd gemaakt. ‘Nu begint het aftellen tot mijn laatste werkdag’, dacht Betske Kroon-Westra. Na negentien jaar, waarvan de laatste acht als wethouder, stapt ze definitief uit de politiek. Het tellen van de stemmen was nog altijd spannend, maar minder zenuwslopend dan dat ze gewend was. “De uitslag had nu geen consequenties meer voor mijn persoonlijke leven. Het maakt voor je leven een groot verschil of je wel of geen wethouder wordt. Nu heb ik zelf gekozen ermee te stoppen en me daar geestelijk op voorbereid.”

Ze ervaart het als een voorrecht om dat zo te kunnen doen. Ze heeft nooit zwaar onder vuur gelegen, geen moties van wantrouwen aan haar broek gehad, ze is niet gedwongen om op te stappen als wethouder door zakelijke of gezondheidsproblemen. Nee, het is haar eigen besluit. “Er is meer in het leven dan politiek”, verklaart ze. Bijvoorbeeld hobby’s waar ze jaren geen tijd voor heeft gehad, en familie en vrienden die ze graag meer aandacht wil geven.

Toch valt het haar zwaar om afscheid te nemen. Pas toen medewerkers haar om adressen vroegen voor de uitnodigingen van de afscheidsreceptie, realiseerde ze dat haar vertrek echt was. “Vooral het idee dat ik in huis (red. het stadhuis) mensen nu dagelijks spreek, die ik straks niet meer zie, voelt vreemd. En ik ben gewend altijd over dingen na te denken, zoals hoe de bezuinigingen een hele klus gaan worden. Dat hoeft straks niet meer, dan ben ik niet meer ‘we’, terwijl het vast in het begin nog steeds wel zo voelt. Ik zal het ongetwijfeld gaan missen.”

Eigenwijs

Toch gaat ze weg met een prettig gevoel. Het is mooi geweest zo. Elf jaar lang heeft Betske Kroon-Westra voor het CDA in de gemeenteraad gezeten. Pretlichtjes verschijnen in haar ogen als ze terugdenkt aan de beginjaren. Ze wilde mensen in Vianen leren kennen, ging naar de ledenvergadering van het CDA en rolde zo de politiek in. Het overkwam haar. Eigenwijs en wars van stereotiepen als ze is, nam ze als enige vrouw plaats in de commissie financiën. “Ik vond het onzin dat er alleen mannen in zaten. Ik houd van rekenen en gebruik mijn normale verstand. In het huishouden moet je ook uitkomen met het geld dat je hebt.” En deze: Betske die een zeer goed onderbouwd plan voor een nieuw wandelpad in de Monnikenhof uittekent op patroontekenpapier. Niet dat ze zo’n creatieve huisvrouw was die geen gewoon papier had, helemaal niet. Ze vond ‘t gewoon geestig en de ideale manier om de vele mannen in de raad die dachten ‘oh daar zit weer zo’n huisvrouw’ te triggeren.

Dat is typisch Betske. Besturen ook trouwens. Het zit in haar bloed. Haar ouders zaten altijd al in besturen, dus dat werd er met de paplepel ingegoten. Zo was ze zeer actief op de basisschool van haar zoons, in de ouderraad en ga zo maar door. “Ik ben er erfelijk mee belast, mijn zoons trouwens ook”, vertelt ze met enige trots. Haar zoon Henk is sinds kort actief binnen het CDA. Ze wil hem de vrijheid geven, en ook daarom doet ze een stap terug.

Als wethouder wordt Betske gekenmerkt door haar betrokkenheid. Ze hield nauw contact met adviesraden en dacht mee met instellingen die aanklopten voor subsidie. Als ze geen geld kon geven, kwam ze wel met tips voor andere mogelijkheden. Als wethouder financiën waren het vier lastige jaren, want het was geen vetpot. Bezuinigingen van het rijk, de kredietcrisis. Het maakte het echter niet minder leuk. Betske is een probleemoplosser. Bezuinigen juicht ze niet toe, maar als het moet, dan vindt ze het niet erg. Dan is het gewoon iets wat moet gebeuren. Betske zette er de eerste aanzet toe, de volgende wethouder moet de klus uit gaan voeren.

De afgelopen vier jaar heeft ze in de politiek het vertrouwen in elkaar gemist. “Ik houd ervan als er op scherp van de snede wordt gediscussieerd, maar je moet wel correct blijven en zaken stellen zoals ze zijn. Met halve waarheden kun je verkeerde beelden oproepen. Het gebrek aan vertrouwen in elkaar maakte het soms ook lastig werken.” Als ze het idee had dat iemand haar persoonlijk wilde beschadigen, kon ze daar ook boos over worden. Als het zakelijk bleef, was het met een beetje mopperen thuis wel klaar. En als de raad niet wilde wat zij wilde? Dan deed ze het anders. Zo lang de argumenten maar goed zijn, vond ze het prima. “Als je echt niet anders wilt, dan moet je aftreden. Zo simpel is het”, stelt Betske. Gelukkig heeft het voor haar nooit zo simpel hoeven wezen. Ze kan afscheid nemen met een trotse glimlach.

Reacties

Er zijn nog geen reacties