‘Podarwic’ wil graag hogerop

Jarenlang speelde het vlaggenschip van volleybalvereniging Podarwic, de dames 1, in de eerste klasse. Vorig seizoen werd het met vlag en wimpel kampioen. Met meer dan honderd punten werd de competitie afgesloten. De doelstelling van dit seizoen was dan ook niet mis: “Bij de eerste vijf eindigen!”

Aanvoerster Steffanie van der Maas moet er nu wat om lachen. “Als je ons aan het begin van het seizoen gezegd had dat we halverwege de competitie op de tweede plaats zouden staan, hadden we je niet geloofd.” Toch leert een blik op de ranglijst dat er weinig keus is voor de dames van Podarwic. Die liegt namelijk nooit. Het staat er echt. Achter koploper Udenhout prijkt fier de naam van de trots uit Aalst. Steffanie: “We hebben de doelstelling ook wel bijgesteld. De kampioen promoveert rechtstreeks en de nummer twee speelt zogenaamde promotie/degradatiewedstrijden. We moeten er nu ook vol voor gaan. Wie weet, misschien komt die kans maar één keer voorbij. En het gaat nu boven alle verwachtingen, dus dat willen we graag zo houden.” Zover is het allemaal nog niet, want de definitieve ranglijst wordt pas over acht wedstrijden opgemaakt.

De dames hebben net een turbulente periode achter de rug. Want al zijn ze de laatste tijd erg succesvol, helemaal vanzelf ging het allemaal niet. De club stelde tweeënhalf jaar geleden Leo van Houwelingen aan als trainer. Van Houwelingen, afkomstig uit het volleybalbolwerk Sliedrecht was ambitieus, gedreven en gepassioneerd. Voor de meiden uit de Bommelerwaardse klei wilde hij echter te snel, zo bleek, wat botste en waardoor een verdere samenwerking niet mogelijk bleek. Derk Hobo, lid van de technische commissie daarover: “Wij stonden en staan op één lijn met Leo, wat betreft zijn visie op het volleybal en hoe dat hier in Aalst gespeeld moest worden. Maar in de communicatie naar de meiden toe, bleek dat hij tè veel en tè snel wilde, waardoor er soms wat strubbelingen ontstonden. Erg jammer, want als we naar zijn werk keken, dat was prima.” Of van Houwelingen te ambitieus dacht voor Podarwic wil Hobo niet zeggen. “Laten we vooropstellen dat het ook de ambitie van de club is om zo hoog mogelijk te spelen. En als eerste team wordt je ook geacht het hoogste na te streven en ja, daar moet je wel eens dingen voor laten. Maar het blijkt maar weer dat chemie tussen een trainer en een groep erg belangrijk is.” “En zeker bij de dames,” voegt hij er nog lachend aan toe. Tot het eind van het seizoen neemt Andries Krielaart uit Aalst de honneurs waar. Samen met Tony Boer, die al reeds werkzaam was bij het team. Steffanie: “Tony is voor ons erg belangrijk, want hij was de vertaalslag tussen de hoofdtrainer en ons. Andries coacht ons nu bij de wedstrijden, terwijl Tony nog steeds een training geeft op donderdag. Een paar meiden kennen Andries nog uit de jeugd als jeugdtrainer. Het is belangrijk dat we nu alle randzaken niet meer mee laten tellen, maar ons volledig concentreren op het volleybal. We begonnen vaak niet scherp aan de wedstrijd, verloren de eerste set vaker wel dan niet en we hebben bijvoorbeeld nog niet één keer met 4-0 gewonnen. Dat moet er in komen, willen we promoveren. Dan maken we het ons een stuk makkelijker.”

Er moet dus gewonnen worden. Na elk punt steken de meiden de hoofden even bij elkaar, slaan de handen in het midden op elkaar en roepen hard: Voitta! Het staat voor winnen in de Finse taal. Tony Boer: “Dat zijn van die dingen die ze gebruiken, zolang het goed gaat. Een soort bijgeloof, een steuntje in de rug. Zo peppen ze elkaar op.”

Wie niet beter zou weten, zou soms denken hier een zingend groepje meiden te treffen, dat toevallig ook bezig is met een spelletje volleybal. Een bal die een tegenstandster schampt, wordt luidkeels bezongen met ‘Ketsen, ketsen’. Een blok dat de bal tussen het net en de tegenstander in doet vallen krijgt als muzikale noot mee: ‘Killblok, killblok’. Maar boven al het gezang, wordt er vooral serieus volleybal gespeeld. En wordt er gewonnen. Pas twee wedstrijden gingen er dit seizoen verloren. Op weg naar de zo felbegeerde promotie moet er gewonnen worden. Aanstaande zaterdag spelen de dames een thuiswedstrijd in eigen huis, in sporthal de Maayenbogerd te Aalst. Gewoon om kwart voor vier, net als altijd. “Het zou natuurlijk hartstikke leuk zijn als er wat meer publiek zou komen. Eerlijk is eerlijk, het is geen spektakelploeg met fantastisch volleybal, maar ze spelen wel gedegen en vaak ook gewoon goed,” zegt Tony, niet zonder trots. Steffanie sluit af: “We willen als ploeg zo hoog mogelijk spelen. Kijken wat er in onze mogelijkheden ligt. Dat is waar je het voor doet. Eruit halen wat er in zit. En wat dat is? We weten het niet, maar we zijn nog lang niet klaar. Dat is zeker!”

Reacties

Er zijn nog geen reacties