‘Dag lieve mooie Hussein Unwimpaye’

zaltbommel

Hij stond in de Waal bij het strandje tegenover de Verdraagzaamheid en zwaaide breed grijnzend naar zijn vrienden. Een paar minuten later verdween hij onder water en kwam nooit meer terug.

Grote paniek vorige week zaterdagmiddag toen de 20-jarige Hussein Unwimpaye in de Waal verdween. Het strandje werd ontruimd, reddingsteams kwamen samen, een helikopter vloog boven de rivier, duikteams zochten het water af. Hussein was weg en werd niet gevonden. Het leek een slechte film, waarvan je hoopt dat hij toch nog goed afloopt.

Maandag pas werd Hussein gevonden door een schipper, ter hoogte van Gameren. Dinsdag is hij begraven vanuit de moskee aan de Vergtweg in Zaltbommel. En zaterdag vond een laatste herdenkingsbijeenkomst plaats in de Poorterij en aan de Waal.

Hussein Unwimpaye kwam een paar jaar geleden samen met twee broers vanuit Burundi naar Nederland, waar zij herenigd werden met hun moeder en zusje. Hij woonde in Zaltbommel en probeerde hier zijn leven op te bouwen. Paulette Willemse van de balletschool leerde hem kennen toen hij zijn kleine zusje naar de les bracht of weer op kwam halen. “Haar broers kwamen haar ophalen”, aldus Paulette Willemse tijdens haar speech op het Waalstrandje afgelopen zaterdag. “Er kwamen drie prachtige lange negers de balletschool binnen. Hussein viel vooral op vanwege zijn koninklijke houding. Hij kwam steeds vaker en werd gegrepen door de dans. Hij ging meedoen aan de lessen jazzballet en genoot daar zichtbaar van. Maar in zijn ogen zagen wij de herinneringen van de ellende die hij in zijn geboorteland moet hebben gezien. Maar wat was hij gretig om hier in Nederland zijn plek te vinden. En langzaam maar zeker zagen we hem lachen. Zo’n ontwapend mooie glimlach, een brede grijs. Zelden hebben we in onze balletschool iemand gezien van zo’n puurheid, van zo’n echtheid. Wij zijn heel bevoorrecht dat we hem gekend hebben.”

Hussein was niet alleen een prachtig danser, hij zette zich ook in als vrijwilliger voor het jeugdwerk van Orion. “Hussein was echt een voorbeeldfiguur”, zegt jongerenwerker Jamal Challiuli zaterdag tijdens de herdenkingsbijeenkomst. “Ik zeg tegen alle jongeren in Zaltbommel: ‘treed in zijn voetsporen en je komt heel ver in je leven’. Hoessein wist hoe hij de tweedeling in onze samenleving moest doorbreken. Sinds afgelopen zaterdag zijn alle soorten mensen bij zijn ouders in huis geweest. Jonge mensen, oude mensen, donker of blank, Nederlands en niet-Nederlands, vrienden en vreemden. Zij waren ook op de begrafenis, waar alle vrouwen uit respect een hoofddoek droegen. Husseins moeder zei afgelopen week tegen me: ‘Hussein genoot volop van zijn leven en hij wist mij altijd op te vrolijken.’ Zijn doorzettingsvermogen, zijn enthousiasme en zijn motivatie hebben hem heel ver gebracht.”

Twee jaar geleden was Hussein ook een middagje met vrienden aan de Waal. Plotseling kwamen twee kinderen in het water in de problemen, ze werden meegesleurd door de verradelijke stroming. Hussein aarzelde geen moment, terwijl hij zelf helemaal niet kon zwemmen. Hij ging het water in, zonder aan zichzelf te denken en plukte een kind uit het water. Het andere kind werd ook gered, door een medestander. Hiervoor kreeg hij de Carnegiepenning, een landelijke onderscheiding voor mensen die met gevaar voor eigen leven het leven van een ander hebben gered.

“Ik weet nog goed dat ik hem die penning heb mogen overhandigen”, zegt burgemeester Albert van den Bosch zaterdag. “Dat hij nu is verdronken, is een vreselijk verlies. Het is niet te bevatten. Dit doet pijn en zal altijd pijn blijven doen. Hussein was echt een heel bijzonder mens, hij bracht mensen bij elkaar.”

Twee jonge meiden krijgen het woord, terwijl de ongeveer tweehonderd aanwezigen stilletjes luisteren naar de bedriegelijk vriendelijke golfjes van het Waalwater op het strand. Het lijkt alsof de Waal reageert op wat er op het strandje gebeurt. De meiden dragen samen een gedicht voor: “Hoor je me! Antwoord dan! Ik roep je! Jij omhelst de rivier en breekt ons hart.”

Reacties

Helemaal waar, ik kende Hussein persoonlijk en hij heeft me veel geholpen met dans. Ik heb hem een paar dingetjes van salsa geleerd, en hij mij klassiek. Hij was geweldig enthausiast, optimistisch en een dromer. Hij maakte zijn dromen waar, een eigenschap waar menig mens iets van kan leren. Hij vertelde mij altijd dat ik in mezelf moest geloven en nu hoop ik dat mensen geloven in Hussein: waar hij voor stond, wie hij was en wat hij ons geleerd heeft. Hij heeft altijd een plekje in mijn hart.

reactie van Kirsten op 29-07-2010 00:16